Het concept voor Dans voor mij werd ergens in 2018 geboren, op de fiets naar huis, en in eerste instantie als thema voor een kort verhaal. Ik wilde heel graag een Black Mirror achtig verhaal schrijven - iets dat in de nabije toekomst zou spelen, zou gaan over technologie die te ver doorgetrokken wordt. Daarnaast was ik weer eens opnieuw aan het lezen in Firestarter van Stephen King. Het leek me leuk om ook eens een verhaal te schrijven dat las als één grote chase.
Voeg beide concepten samen en je hebt ineens een idee voor een verhaal. Een verhaal dat al snel de marges van een kort verhaal ontsteeg. Hoe moest ik dat gaan aanpakken?
In de zomer van dat jaar kwam Kelly bij mij op bezoek en hielden we een plot sessie. Kelly stelde me vragen over het verhaal, en ik beantwoordde ze. We plakten alle ideeen met stickies op de muur en voor ik het wist had ik een outline staan met delen, scenes en een gevoel bij een aantal personages. Er zaten twee super vette scenes in waarbij ik stond te popelen om ze te gaan schrijven.
Helaas lag Dans na die veelbelovende start zeker twee jaar stil. Ik werd ernstig ziek, en tot eind 2020 stond mijn leven in het teken van behandelingen en herstellen. Ik wandelde veel, maar kon verder erg weinig. Al mijn energie ging naar herstel en proberen weer gewoon mee te draaien in de maatschappij.
Gelukkig wist ik de draad weer op te pakken, en kwam er ook weer ruimte in mijn hoofd voor schrijven. Af en aan, met tussenpozen, kreeg het verhaal rond Liv, Milan, Jesse en Jason stand. Eind 2021 had ik een ruwe eerste versie liggen.
Ik rondde hem af in het schrijfweekend met de Braining groep, op de dag dat we ook de uitslag van Waterloper zouden bekijken.
En vervolgens? Vervolgens verdwenen Liv en Jason ergens in een lade. Ik richtte me in de tussenliggende jaren op hele andere dingen. Werk, privé, en een hele berg aan korte verhalen.
Zoveel, dat ik een bundel wist samen te stellen, die als een compleet manuscript klaar ligt om te worden gepubliceerd.
Ik stuurde 'm op naar Zilverspoor nadat ik met Cocky van Dijk had gesproken over wat ik aan manuscripten klaar had liggen. In eerste instantie dacht ik dus dat mijn debuut een verhalenbundel zou zijn, genaamd OverLeven.
Die bundel ... dat liep dus even anders 😀
Cocky begreep later dat ik ook nog een volledig manuscript voor een boek had klaar liggen. En dat wilde ze eerst hebben. Dat betekende wel dat ik aan de bak moest, want dit manuscript was vele malen ruwer dan OverLeven.
In 2024 liet ik het lezen aan Kelly, en op basis daarvan herschreef ik, voegde hoofdstukken toe, boomde over het einde, herschreef nog wat meer ... tot ik in Oktober 2024, tijdens een schrijfweekend in de Ardennen ter ere van mijn verjaardag, de tweede versie van mijn manuscript afrondde <3
En nu? Nu schrijf ik dit terwijl ik wacht op de levering van Dans voor mij! Het boek kan ieder moment op de stoep worden afgeleverd door de drukker.
In de afgelopen maanden hebben we keihard gewerkt om Dans voor mij af te krijgen. Want met een proefgelezen tweede versie ben je er niet, hoe netjes je ook denkt dat je je manuscript hebt aangeleverd 😀
Het werd redactie door Kelly (thanks bb), opsturen naar de uitgever, redactie door Anaïd Haen, woordredactie door Django Mathijsen, eindredactie door Cocky van Dijk, zetproef, cover maken, cover opnieuw maken, nawoord schrijven, flaptekst schrijven ...
Er komt zoveel kijken bij het productieklaar maken van een manuscript! Maar we zijn er, joepie! En komend weekend sta ik met mijn debuut op Castlefest!
